Son Kez Ve Sevgi Dolu

Dar ve ışıkları loş bir sokakta yürüyorum. Gözlerimi yerden ayırmadan, içimde yalnızlığımla ağır ağır yol alıyorum. Bu dar sokağa nereden geldiğimi ve kendimi nerede bulacağımı bilmiyorum. Bu geceyi sonlandıracak bir gündüze bile inanmıyorum. O sırada biraz ilerden gelen ayak seslerini duyuyorum. Sesin geldiği yere doğru usulca başımı kaldırıp bakıyorum ve “onu”, inandığım ilk gerçeği görüyorum. Korkuyorum bu dar, loş ışıklı sokaktan. Ona yetişmek için adımlarımı sıklaştırıyorum. Korkuyorum ona yetişemeyeceğim diye. Bu korku bütün bedenimi sarıyor. Halbuki ona sesimi ulaştırabilsem bir daha onu kaybetmeye bu kadar yaklaşmayacağımı biliyorum. Olmuyor, bir türlü onu yakalayamıyorum. İçimde yalnızlığım ve ben birbirimizden kurtulmak istercesine çırpınıyoruz. Sokak git gide daralıyor. Yetişmek için koşuyorum. Nefes nefese... Fakat o hâlâ bana çok uzak. Dar, loş ışıklı sokağın bütün ümitsizliği içime çöküyor. Dudaklarımı kıpırdatıyorum bir şeyler söylemek için; ama sesim çıkmıyor. Engel olamıyorum onun sıcaklığından uzak kalmaya. Geldiği gibi gidiyor. Ona son kez bakıyorum bu anı sonsuza dek hatırlamak için. Ne koşuyorum ne yürüyorum. Durdum ve sadece onu izliyorum. Benden nasıl git gide uzaklaştığına bakıyorum. Son kez ve sevgi dolu... Bir anda duruyor ve bana dönüyor. O aşkla dolu gözlerini görüyorum. Sıcacık gülümsüyor, nefesini hissediyorum. Boşuna ümitsizliğe kapıldığımı anlıyorum. Halbuki ne kadar yakınımdaymış. Elini uzatıyor bana. Usulca; ama güvenle tutuyorum. Artık yan yana yürüyoruz. Ellerimiz bir, güneşin doğduğu yere doğru yol alıyoruz. Arkamızda dar, loş ışıklı bir sokak... İçimdeki yalnızlığımı orada tek başına bırakıyorum. Köşeyi döndükten sonra bitiyor karanlık. Artık bu gündüzün bir gecesi olduğuna inanmıyorum.

Yazan: Öykü Yelkencioğlu
E-posta: aphrodisas@hotmail.com

 
Sayac :1353 // Son Güncellenme : 2020-02-21

Toplam Online Ziyaretçi : 14