Yüreğim Yanmaya Yakın

Bugün hasret kokuyordu her şey.Hasret kokuyordu toprak.Hasret kokuyordu akşam.Hasret kokuyordu çiçekler.Bugün ayakta durabileyim diye sanki dört yanımdan kuşatmışlardı beni melekler.Taşkale Kasabasında ilmek ilmek hasreti dokuyordu genç Kızlar.Ve bana bu gece sensiz kendi yurdumda gurbeti, taşıyamadığım bilmediğim bir hasreti fısıldıyordu kulağıma yıldızlar.

Bugün hasret kokuyor anne.Duymuyor musun.Anne bu valiz ne böyle , bu hazırlık nedir yoksa gidiyor musun.Dedim ya hasretin kokusunu alıyorum.Yüreğim böylesine tutuşmaya yakın.Böylesi kırılmaya,böylesi yıkılmaya.Yüreğim yanmaya ,yüreğim buz parçası gibi dağılmaya yakın.Anne anne,sakınnnnn.

Adını Azrail koyduğum bir şehirlerarası otobüs.Gelmemiş henüz,falanca perona yaklaşacakmış.Gelme.Gelme.Gelme diye dualar ediyorum.Ankara’ya bir kişilik yer.Gözlerine bakıyorum yazıhanedeki adamın.Amca şu bileti verme verme verme diye dua ediyorum.Olanca soğukluğu ile geliyor gelme dediğim otobüs geceyi yara yara.Gece ne ki yüreğimi yırta yırta.Gel bakalım Şehirler arası Azrail.Bir hasreti de sen yükle bendeki yorgun sırta

Bugun hasret kokuyor anne.İçtiğim çorba hasret,yediğim tandır ekmeğin hasret.Bugün adım hasret.Bugün tek bir sancım var hasret.Saatler hasreti vuruyor.Bir kasım gecesinde başıma sis,başıma hasret yağıyor

Elim varmıyor ardından el sallamaya.Çünkü gücümü kudretimi de koydun valizine.Gören gözümü,tutan elimi,yüreğimi,nefes alışverişlerimi de mi götürüyorsun.Cennetimi toparlayıp gidiyorsun.Baharımı kaça katladın da valizine sığdırdın.Çocukluğumu götürüyorsun anne.Elimdeki ekmeği ,dudağımdaki bir damla suyu götürüyorsun .Ömrümü götürüyorsun farkında mısın.

Bakıp kalıyorum boş bir perona.Yoksun.Yüreğime bakıyorum yok.Ellerime bakıyorum yok.Anne ben senin yanında sana hasret idim.Sana demirliydim.Benim sensizliğe karnım tok.Hangi akşamdan medet bekleyim.Hangi sabahtan aydınlık dileyim.Beni dipsiz derin bir okyanusta sensiz bıraktın ya ben neyleyim..

Bir kentten bir kente değil,bir ülkeden bir ülkeye gidişin.Yoksa benim kalışım olur muydu böyle.Yoksa hangi güç elimden ellerini alabilir.Sınır boyları geçit verir mi bana.Dikenli teller anlar mı derdimden.Anne ,bu gidişin var ya,görmedin.sanki son nefesimi verdim ben..Sanki son nefesimi

Bugün hasret kokuyor hanem.Bugün hasret kokuyor .Duvarımda asılı halıda ceylanlar suya inmiş,ceylanlar bana bakıyor.Yavru bir ceylan anasının gölgesine sığınmış.Baktıkça ciğerim yanıyor,baktıkça yüreğim kanıyor..İçimdeki şaire sığındım.Yoksa bu yük çıkar mı özden.Taşıyamam..Duy beni annem.Her şeyi taşırım ,dağları taşları…Ama sensizliği taşıyamam.Annem..Annem.Bin kere ölürüm sensiz.Sensiz yaşayamam…..


Yazan: İbrahim ŞAŞMA
KARAMAN

E-posta: ibrahimsasma@hotmail.com

 
Sayac :1997 // Son Güncellenme : 2020-02-27

Toplam Online Ziyaretçi : 10