Yine Aynı Şey

Kötümser gözlerin iyimser yürekle savaşıdır bu yaşanan. Gördüğümle hissettiğim, görmek istediğimle hissetmek istediğim farklı esasında. Olan biten her şey çok gerçekçi; her ne kadar benim istediğim gibi olmasa da… İçimde ise anlamsız bir umut, sanki her şey bir anda değişebilecekmiş gibi.

Ulaşabilme yolunda sarf ettiğim gayret, yıldırmanın aksine daha da körüklüyor içimdeki ateşi. Fırtınalı gecede, denizin üstünde, mahfazasız bir sandalla oraya buraya savrulmaya benzer duygular hissediyorum. Korku, heyecan, umut…

Tuhaf bir tat var ağzımda,yediğimden içtiğimden bir şey anlamıyorum. Aslında ne vakit ne yediğimi bile hatırlamıyorum. Her şey duygularımın gölgesinde kaldı. Yaşamıyor, artık daha çok hissediyorum. Hislerimle var olma savaşı veriyorum.

Ara sıra gerçekçi düşünmeye yeltensem de, gerçeğin korkunçluğuna birkaç dakikadan fazla tahammül edemiyorum. İnsanlar neden bu kadar çabuk değişir ki? Saatler, günler böylesine hızlı bir şeyler çalabilir mi, duygulardan ya da kişiliklerden? Verilen sözler, yaşanan anlar, utangaç itiraflar… Hepsi sabun köpüğü gibi, bir nefeslik rüzgara direnemediler. Yollar katil olmaya karar verdiler; eskiden olduğu gibi. Rüyalar, (Artık ıstırap mıdır yoksa mutluluk mudur verdikleri?) her gece aynı senaryonun tekrarındalar.

Aslında sıkıldım aynı şeyleri yaşamaktan. Her buhranda aynı duyguları, aynı acıları tatmaktan… Bir söz verme gerek kendime, en azından onurumu kurtara bilmek içim. Yok bir daha aşık olmak ve alabildiğine paylaşmak yüreğinde birikenleri. Var git kendi hislerinin dalgaları arasında boğul; ama başkasının bu hırçın denizi susturup, seni senden etmesine izin verme!

Yazan: Kemal Okumuş
E-posta: kemal_okumus@mynet.com

 
Sayac :1627 // Son Güncellenme : 2020-02-27

Toplam Online Ziyaretçi : 8